Techniek zat er bij mij al vroeg in. Dat komt niet uit het niets: mijn vader werkt ook nog in de techniek. School was voor mij nooit de plek waar ik tot mijn recht kwam. Ik wilde met mijn handen werken. Op mijn zestiende stopte ik en ging aan de slag, al werd ik door de leerplichtambtenaar eerst teruggefloten. Maar dat zorgde er wél voor dat ik mijn lasdiploma’s haalde. En dat bleek de juiste route.
Ik begon in de scheepsbouw, maar merkte al snel dat leidingwerk beter bij me paste: strak werk, veel techniek en direct zichtbaar resultaat. Die route bracht me uiteindelijk offshore, waar ik lange dagen maakte aan complexe installaties. Toen mijn werkgever werd overgenomen door Kuijpers, zag ik dat meteen als een kans om verder te groeien.
Ik startte als tweede monteur en wilde vooral ‘de lasser’ zijn. De eerste keer dat ik een lang leidingtraject mocht lassen, wist ik: dit is het. Maar als ik iets beheers, wil ik verder. Binnen een paar jaar ging het hard: van eerste monteur naar leidinggevend monteur en nu chefmonteur. Ik hou ervan om door te pakken. Totdat dat tempo me inhaalde. Ik belandde in een burn-out. Alles stond ineens stil. Dat was geen makkelijke periode. Juist toen merkte ik hoe belangrijk het is dat je er niet alleen voor staat als het even minder gaat.
Vanuit Kuijpers kreeg ik alle ruimte en vertrouwen om te herstellen. Geen druk, geen haast. Na vier maanden wilde ik zelf weer aan het werk, maar mijn leidinggevende zei: “Blijf nog maar even thuis.” Dat was precies wat ik nodig had. In totaal ben ik zeven maanden uit de running geweest, zonder dat ik ook maar één keer het gevoel had dat ik moest opschieten. Als je te snel wilt, trappen ze hier zelf op de rem. Dan weet je in wat voor bedrijf je zit.
Nu ik weer aan het werk ben, haal ik mijn voldoening uit projecten die kloppen. Tot in de details. Als chefmonteur word ik oprecht blij van een tevreden klant. Dat is het mooiste compliment dat je kunt krijgen. En als dat betekent dat je als Kuijpers weer terug mag komen, of zelfs een onderhoudscontract krijgt, maakt dat je trots. Zeker als je dat samen met je collega’s voor elkaar hebt gekregen. Hoewel er ook kantoordagen bij horen, ben ik het liefst gewoon buiten aan het werk. Op de bouwplaats gebeurt het. Daar maak je het verschil. En naast werken is er ook ruimte voor andere dingen. Samen met mijn vriendin ontdek ik graag de wereld. Dankzij genoeg vakantiedagen en flexibiliteit kunnen we echt op pad en herinneringen maken. Dat helpt mij om de balans te houden.
Mijn toekomst zie ik op grotere projecten. Ik wil me ontwikkelen richting projectuitvoerder, maar wel eentje die betrokken blijft bij de mannen op de vloer. Want hoe je het ook wendt of keert, ik blijf iemand van de techniek. En ik weet nu één ding zeker: werken gaat niet alleen over doorgaan en presteren. Het gaat er ook om dat je wordt gezien als mens. En dat, als het even minder gaat, je er niet alleen voor staat. Dat is mijn geluksmoment.
Deel dit artikel
