Toen ik 22 was, ben ik gevlucht naar Nederland. Ik was nooit van plan Syrië te verlaten, totdat de oorlog begon. Als jonge man moest ik kiezen tussen vechten of vluchten. Ik koos voor het laatste, omdat ik niet wist voor wie én waarvoor ik moest vechten. Anderen volgden, maar niet iedereen heeft het gehaald. Zonder de taal te spreken, zonder netwerk moest ik opnieuw beginnen. Alles wat vertrouwd was, viel weg. Wat overbleef, was de hoop op een veilige toekomst.
De eerste jaren waren zwaar. Het was moeilijk en gevaarlijk om hier als vluchteling mijn weg te vinden, maar niet gevaarlijker dan in de omgeving waar ik vandaan kwam. Maar ik wist één ding zeker: ik moest werken.
Al snel kon ik beginnen als medewerker in een fabriek. Overdag werkte ik, ’s avonds volgde ik Nederlandse les. Maar na een aantal jaar wilde ik vooruit. In Syrië had ik aan de universiteit de opleiding tot constructeur gevolgd. Die kennis wilde ik niet verloren laten gaan. Ik zette mijn cv online, met mijn verhaal erbij. Niet veel later werd ik uitgenodigd voor een kop koffie bij de directeur van een bedrijf. Dat gesprek voelde meteen goed. Ik mocht een tijd meekijken en leren. Toen ik zag dat ze daar installaties van hotels aan het tekenen waren. Dat sprak me aan, dus vroeg ik of ik het ook mocht proberen. Ik kon het nog niet, maar ik wist dat ik het kon leren. Zo begon mijn weg in de techniek.
Mijn leergierigheid bracht me verder. Na een paar jaar kreeg ik meerdere aanbiedingen. Die van Kuijpers voelde meteen goed. Nu werk ik als BIM-modelleur. Ik ontwerp 3D-installaties en maak impact in de voorfase van projecten. Soms voelt het bijna als een game: wat je op de computer bouwt, zie je later in het echt terug. Samen met alle betrokkenen zorg ik ervoor dat alle techniek in een gebouw past en elkaar niet in de weg zit. Als wij ons werk goed doen, ontstaan er geen problemen op de bouw.
Dat ik hier de kans krijg mezelf te ontwikkelen, was één van de redenen om voor Kuijpers te kiezen. Inmiddels volg ik een opleiding tot engineer. Het verschil? Een engineer bedenkt de installatie, een modelleur vertaalt het naar 3D. Ik zit er precies tussenin. Op mijn collega’s kan ik bouwen: ze leggen dingen uit, steken een handje uit als je vastloopt en maken werken leuk. Al helemaal als ze Bossche bollen trakteren. Ik voel dat ik hier gewaardeerd wordt door mijn collega’s en dat ik onderdeel ben van een team. Na alles wat ik heb achtergelaten, is samen kunnen lachen geen vanzelfsprekendheid. Dus als ik op kantoor kom en mijn collega’s zijn aan het lachen. Dan weet ik: dát is mijn geluksmoment.
En ook buiten werk is het me gelukt… Ik heb hier een nieuw en veilig leven. Samen met mijn Nederlandse vrouw en onze drie kinderen kijken we met een glimlach naar de toekomst.
Deel dit artikel
