Blog #3: Leiderschap tonen

27 september 2017

Ik herinner me een druilerige dinsdagmorgen, nu heel wat jaren geleden. Mijn collega’s en ik mopperden dat het de laatste tijd zo druk was op kantoor en dat we nauwelijks tijd hadden om projecten te bezoeken. “Wat hebben jullie vrijdag?” vroeg mijn leidinggevende die ongemerkt in de deuropening was komen staan. Vrijdag? Van alles … vergaderingen, overleggen, dossiers die nog ingevuld moesten worden.

Hij schudde zijn hoofd en binnen twee uren was het geregeld: een rondleiding met een groep collega’s bij een groot project en aansluitend een hapje eten met elkaar. “Kan dat?” was mijn eerste gedachte. “En die vergadering dan?” Ik dacht op dat moment nog in grenzen, hij zag juist een opening: een interessante, leerzame dag voor een groep mensen én binding binnen het team. Die vergadering – waarvan ik aannam dat ie heilig was – kon best verschoven worden.

Kom in actie!

We zijn heel wat jaren verder. En nog steeds zie ik in onze – laten we maar eerlijk zijn – traditionele branche dat mensen en organisaties te vaak worden geremd door aannames. Door grenzen die er niet zijn, maar die we onszelf opleggen. We hebben wel een visie en stellen ook doelen, maar zijn tegelijkertijd goed in excuses, uitstellen en ellenlang vergaderen.

In mijn optiek mogen we allemaal best wat meer leiderschap tonen: niet ergens zomaar in berusten, maar actie ondernemen. Als er iets in het bouwproces moet veranderen, verander het dan. Als je iets geregeld wilt zien, regel het. Of zoals ik laatst op een Loesje-poster zag staan: ‘Verbeter de wereld, begin.’ Om leiderschap te tonen, hoeft er geen manager of directeur op je visitekaartje te staan. Vaak is er veel meer mogelijk dan je aanneemt.

Cirkel van invloed

Voor mij is Stephen Covey’s ‘cirkel van invloed’ altijd een belangrijke graadmeter als ik ergens tegenaan loop. De cirkel van invloed betreft volgens Covey de omstandigheden waarover je zelf controle hebt. Bij de cirkel van betrokkenheid geldt dat niet. Je kunt eindeloos piekeren, wikken en wegen. Maar dat heeft alleen zin als het gaat om zaken waar je ook daadwerkelijk iets aan kunt doen. Wakker liggen over zaken waar je als individu of als organisatie geen invloed op hebt, kost alleen maar energie. Om echt proactief te zijn focus ik dus op die cirkel van invloed en probeer ik die continu te vergroten. Dat past bij mijn definitie van leiderschap: een leider vraagt zich niet af of het kan, maar hoe het kan. Geen begrenzende aannames doen, maar zoeken naar kansen. Naar de opening, net als mijn eigen leidinggevende zoveel jaren geleden.

Wat kan ik doen om die situatie te veranderen?

Hoe kunnen wij als afdeling onze collega’s enthousiasmeren om trainingen over specialistische oplossingen te volgen?

Hoe kunnen wij als organisatie deze innovatie laten landen in onze branche?

Pas als we dit soort vragen hardop durven stellen en – zelf of met elkaar – actie ondernemen om tot een bevredigend antwoord te komen, tonen we als individu, als organisatie én als branche echt leiderschap.

Ga terug