Blog Mark Welle: Stop met afvinken, start met verduurzamen!

7 september 2020

De Britse auteur Karen Lamb schreef ooit: “A year from now you may wish you had started today.” Als het gaat over het Klimaatakkoord en de energietransitie vrees ik dat die zin binnenkort bij veel gebouweigenaren door het hoofd spookt. De wettelijke verplichtingen stapelen zich op en iedereen voelt de klok tikken. Tegelijkertijd ervaar ik bij veel van hen aarzeling om maatregelen concreet te vertalen naar actieplannen. Niet gek, want door die wirwar aan erkende maatregelen, informatieplichten, energie-audits, energielabels, greendeals en duurzaamheidsambities van de overheid zien veel organisaties door de bomen het bos niet meer.

Neem om te beginnen eens het verplichte energielabel: vanaf 2023 moeten zo’n 62.000 kantoorpanden in Nederland zijn voorzien van minimaal energielabel C. Op basis van de nieuwste cijfers blijkt dat slechts 34% van de label C-plichtige kantoren dit al voor elkaar heeft; de overige 66% heeft bij het schrijven van deze blog dus nog 2 jaar en 4 maanden (!) te gaan. En dan komen er naar verwachting nog aangescherpte eisen voor energielabel A in 2030. Dit zijn verplichtingen die wel ten doel hebben om de CO2-uitstoot te verlagen, maar daar in de praktijk niet zozeer op sturen.

Begrijp me niet verkeerd: als consultant duurzame energie vind ik het enorm belangrijk dat we met elkaar nadenken over de effecten van onze keuzes voor volgende generaties. Natuurlijk moeten we gezamenlijk de schouders zetten onder groene(re) maatregelen; liever gisteren dan vandaag. Maar dat al die ingewikkelde verplichtingen direct bijdragen aan de verlaging van de CO2-uitstoot zoals opgenomen in het Klimaatakkoord, dat waag ik dus te betwijfelen. Ik kan bijvoorbeeld een gunstig energielabel hebben en tegelijkertijd stoken met de ramen open. Alle goede intenties van de overheid ten spijt: de daadwerkelijke totale uitstoot meet je niet met vinkjes op papier. Terwijl bedrijven daarop wél worden afgerekend.

Ik vind daar iets van! En gelukkig ook andere branche- en vakgenoten met mij. In plaats van over verplichte labels, rapporten, adviezen en audits – die allemaal tijd en geld kosten – zou het veel meer moeten gaan over daadwerkelijke CO2-reductie! Gisteren hoorde ik het iemand nog letterlijk zeggen: “Voor die 5.000 euro hadden we al een hele verdieping in LED-verlichting kunnen steken.” Gek toch? Daarom stel ik net als Techniek Nederland een norm voor die zoveel mogelijk is gebaseerd op het werkelijk verbruik (kWh/m2) van een gebouw. We moeten maatregelen opstellen op basis van een goede benchmark, die niet alleen ten doel hebben om energieprestaties te verbeteren, maar daar ook écht op sturen. En omdat daadwerkelijk verbruik goed meetbaar, inzichtelijk en duidelijk is, kan de overheid de norm gemakkelijk handhaven.

Tsja, allemaal leuk en aardig, maar aan het eind van deze blog zit je als gebouweigenaar nog steeds in je maag met die wirwar aan wetchecks, informatieplichten, audits, labels en mogelijke subsidies. Herkenbaar? Dan zou ik tegen jou graag willen zeggen: blijf niet in die afwachtende modus, want dan gaat de tijd je zeker inhalen. Wie mee vooruit wil, wacht niet op een eventuele aanpassing van de norm, op betere technieken of gunstige subsidies. De kans bestaat zelfs dat je dan – zoals Arnold Mulder het prachtig omschrijft in het FD – juist tegen de wind in vaart. Maak dus nu al slim gebruik van de kennis en expertise uit de bouw- en installatiebranche. Van vakmensen die weten waar voordelen te behalen zijn. Die je helpen om de energieprestaties van je gebouw niet alleen op papier af te vinken, maar ook écht te verbeteren. Niet straks ineens als enorme investering omdat het móet, maar nu stapsgewijs omdat het al kan. Daar zouden we met z’n allen pas écht wat aan hebben... En als je mij niet gelooft, denk dan nog maar even terug aan Karen Lamb: “A year from now you may wish you had started today.”




Ga terug